Ga naar hoofdinhoud

Demontabel is het nieuwe nat

Ongelooflijk eigenlijk, dat we huizen bouwen die je met een sloopkogel te lijf moet om ze weer weg te krijgen. We voelen ons nog altijd roofridders en ons huis is ons kasteel. Terwijl we in wezen nomaden zijn.

Het is contra-intuïtief, maar van mensen die er niet alleen onderzoek naar hadden gedaan maar er ook van moesten leven weet ik dat de gemiddelde Nederlander maar een jaar of zeven in zijn huis woont. Dit ondanks al die ouderlijk huizen die wij kennen en waar we zo vaak naar terugreisden met vuile was in de weekendtas. En ondanks onszelf: hoe lang wonen we hier nu al? Toch schijnt het zo te zijn. Daarom komen bijvoorbeeld ook onderhoudscontracten vaak zo lastig van de grond. Tegen de tijd dat je een nieuwe ketel/een nieuwe schilderbeurt/een nieuw dak nodig hebt zit je alweer in een ander huis.

Ook contra-intuitief: huizen blijven veel langer staan dan de periode waarvoor ze gebouwd zijn. We lopen allemaal graag door historische binnensteden en woningen uit de jaren dertig. Maar de wederopbouwhuizen, die staan er dus ook nog steeds. Met veel geld worden die ingeisoleerde jaren-vijftig flats op dit moment massaal geïsoleerd, omdat dat nog altijd goedkoper is dan platgooien en opnieuw beginnen. En het kapitaal dat je nu toevoegt heeft dan weer zeker dertig jaar nodig om terug te vloeien, dus dan verleng je de duurzaamheid weer va een gebouw dat er eigenlijk maar voor even stond.

Kortom: we zijn kampeerders, tijdelijke verblijvers, in tenten van veel te zwaar en kostbaar doek. We bouwden na de oorlog tijdelijke woningen van goedkoop materiaal, dat zijn waarde houdt zolang het blijft staan en zodra het gesloopt wordt al zijn waarde verliest. Omdat het ‘natte’ bouw is: cement werd gestort, specie geklopt, vloeren aangesmeerd, muren gestukadoord, en alle hoeken en kieren werden volgepurd en -gekit.

Terwijl: als we onze manier van verblijven serieus nemen èn de daarbij horende levensduur van onze gebouwen, dan is een droge, demontabele bouw veel logischer. Kwestie van schroeven losdraaien en de onderdelen uitnemen en elders opnieuw beginnen. Of het huis laten groeien en krimpen rond de bewonerswensen, zodat redenen om te verhuizen worden weggenomen.

Ik ken maar één materiaal waarmee op enige schaal en serieus te nemen met dit demontabele, remontabele gebouwconcept gewerkt wordt. En dat is niet meer dan logisch, want met andere materialen kan het vrijwel niet. En het is ook nog eens materiaal dat zichzelf steeds ‘remonteert’, door terug te groeien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Word nu abonnee van Houtwereld of Het Houtblad. Abonneer