Ga naar hoofdinhoud

Het gelijk van de nerds

Tijden veranderen en veel mensen hebben daar moeilijk mee. Ik zal niet ontkennen dat ik ook een mens ben en het er ook wel eens moeilijk mee heb. De geitenwollensokkenhippies blijken namelijk gelijk te krijgen.

En dat is voor iemand die opgroeide in de zeventiger en tachtiger jaren geen onverdeeld genoegen. Eigenlijk voor niemand, maar we moeten er maar aan wennen.

Ik heb die reflex nog wel eens als ik iemand van zo’n instituut spreek, niet per se de stofjesonderzoekers, die meestal een stevige natuurkundige, scheikundige of biologische achtergrond hebben, maar meer de mensen die bedrijven en overheden adviseren over stoffenbeleid, duurzaamheid, voldoen aan de regels. Soms kijk ik opeens recht door het trendy kapsel, de hippe bril, de keurige business-suite en de moderne newspeak heen en zie ik gewoon die zelfgebreide trui, hoor het flappen van de jezusstappers, ruik de geur van ingelegde tofu en van dat onbeschrijfelijke yoghurtplantje dat destijds zo onbegrijpelijk populair was.

Het is gewoon… ik was in die tijd best links en anarcho en revolting aangelegd en het was een actietijd, waar ik volop aan meedeed. Maar ‘het milieu’ is lang gegijzeld geweest door een bepaald soort gelijkhebberige mensen die hun alternatieve levensstijl tot het uiterste naar buiten droegen, liefst ook met zo’n linnen tasje met een weg-met-kernenergie-zonnetje.

Daar wilde je dus zelf absoluut niet bij horen. En al helemaal niet als je meer van de rechts-conservatieve kant was. En enige decennialang hebben zalen vol cabaretbezoekers zich rot gelachen om het type, met weinig moeite uitvergroot door artiesten als Paul van Vliet (‘zémelen’), Fons Jansen (met een pukkel), Hans Teeuwen (‘ik weet wel wat linkse meisjes willen’) etcetera etcetera.

En nu keert de wal het schip. Waar we vrolijk hebben lopen kwasten op bruggen en vliegtuigen ontdekken we opeens chroom-6. Waar mensen echt ziek van worden. Waar dus echt iets aan gedaan moet worden. We ontdekken plastic in de zee, microplastics in het water. Dat er toch echt uit moet. Stikstof en CO2 in de lucht, chemische stofjes in de grond, die daar toch echt niet thuishoren. Het is er allemaal. Aangetoond met metertjes, voelertjes, proefjes. Gekwantificeerd, gekwalificeerd. Met consequenties.

En opeens staan juiste de stoerste types van het land met hun mond vol tanden. Eerst defensie, met het chroom-6 op hun tanks en straaljagers. Toen de boeren en de bouwers. Allemaal mensen van ‘niet zeuren, aanpakken’ en van ‘wat een gezeur om een paar stofjes’. Want in alle gevallen was het dus allang, soms als decennia, bekend dat het niet goed zat met wat we deden. Zoals die lui met hun paarse zelfgevlochten raffia mandjes met hangplantjes in oude glazen potjes voor de ramen toen al, in mijn jeugd, al wisten. Zoals die veganistische types met die geitenwollen sokken in van die activistische clubjes eigenlijk altijd al geroepen hebben. Dat is slikken. Dat is een cultuurschok. Daar moeten we aan wennen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Word nu abonnee van Houtwereld of Het Houtblad. Abonneer