Ga naar hoofdinhoud

Hout in een 1,5 economie

Er lopen onderzoeken waar men van houtmoleculen doorzichtig materiaal maakt, sterk als staal. Maar het zal wel even duren voordat dat op de markt is. Ondertussen is hout wel het tactiele materiaal bij uitstek voor het scheiden van mensen.

Ik kom er op door het visionaire ontwerp van een architect in Barcelona, waarvan een foto boven deze blog staat. Een tandpraktijk voor jonge mensen als doelgroep. Het concept is dat de cliënten online adviezen krijgen over mondverzorging en alleen als het echt moet ontvangen worden in de kliniek. En daar dan in alle privacy, want met zijn allen in een wachtkamer zitten om op afroep van je naam naar een behandelkamer te sjokken is zó twintigste-eeuws: je reserveert een timeslot en hebt dan met niemand iets te maken dan met de jou behandelende professional.
Dus bedacht de architect een heleboel hokjes, gescheiden door houten wanden. De wanden lopen niet tot het plafond door, maar tot boven de hoogte van een hoofd van een normaal mens, en zijn daar elegant gekruld van vorm.
Geniaal, want: wél privacy, niét opgesloten, wèl een muur, maar van natuurlijk materiaal, wèl een muur, maar van hout en dus met demontabel-uitziende moeren. En dit is dus allemaal vorig jaar bedacht, niet ingegeven door welk virus dan ook. Dit anticipeert op privacygevoelens van een nieuwe generatie.

Wat dit zegt? We staan aan het begin van de terugkeer van de chambre séparé: een kamertje in een restaurant of drinkgelegenheid waarin je je met je gezelschap terugtrekt om er dàt te doen wat bij die gelegenheid past. Nee, niet dàt, of, nou ja, dàt misschien ook, ik doel op vergaderen, een familiefeestje vieren of, zoals we in Russische en Franse romans van honderdvijftig jaar geleden wel tegenkomen: in goed gezelschap, gescheiden van het klootjesvolk te drinken, vrolijk te zijn en over het leven te filosoferen. Denk aan de Japanse karaokebar in de film Lost in translation. Denk, in een mildere vorm, aan Engelse pubs en Brusselse café’s, waar een deel van de tafels zich bevinden aan banken in een soort coupé-achtige opstelling. Ik ken in Nederland in de provincie overigens nog enkele oeroude restaurants die deze indeling van hun zaak in aparte kamertjes nog altijd hebben.

Hoe voor de hand liggend is om al die nieuwe scheidingen met van die systeemwandjes op van die ijzeren pootjes of met gipskarton op houtskeletbouw uit te voeren? Het ene superlelijk, het andere bijna per definitie tot aan het plafond, wat veel daglicht wegneemt en beide is niet bestand tegen gezelschappen die wat àl te dol met de champagnefles rondzwaaien. Nee, voor de wat meer classy zaak zoek je het in hout. Ofwel de eikenhouten betimmeringen zoals in voornoemde Engelse pubs en Brusselse café’s, ofwel in de vorm van mdf en triplex, waarmee je zoveel kunt, ofwel in de vorm van kruislaaghout, als het echt stevig moet wezen.

Dit wordt een dolle tijd voor interieurstilisten, binnenhuisarchitecten, interieurbouwers, stoffeerders en schilders. Al die zaken die zich gaan toeleggen op de horeca-séparé. Op de wat langere termijn zal dit kinderspel zijn vergeleken met de gebouwen die we gaan realiseren en die meerdere in- en meerdere uitgangen gaan hebben, met een flexibele indeling onder een maximale overspanning, brede gangen voor het scheiden van looprichtingen.
En alles demontabel genoeg om leeg te ruimen en open te gooien zodra dat verdraaide vaccin gevonden en bij iedereen ingespoten is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Word nu abonnee van Houtwereld of Het Houtblad. Abonneer