In houtland weten we dat gecertificeerd hout een must is omdat we daarmee aantonen dat het uit goed beheerde bossen afkomstig is. De bekende keurmerken als PEFC en FSC zijn dan ook niet meer weg te denken. Iedereen in de keten die iets met hout doet, is gecertifi ceerd en daarmee aantoonbaar goed bezig, zo lijkt het.

Door: Mark Dercksen
De Groot Houtagenturen

‘Het hebben van keurmerken alleen is echter niet voldoende, je dient te controleren of de goederen die zijn ingekocht gecertifi ceerd zijn volgens een bepaald keurmerk. Daarmee kun je ook de uitgaande goederenstroom monitoren. Uiteindelijk moeten deze twee stromen matchen met elkaar. Administratief is hier nog wel wat werk aan de winkel. De houthandelaar of industriële verwerker dient een goede administratie bij te houden en de dag des oordeels, de audit, wordt door menigeen gevreesd. Een wildgroei aan auditbedrijven is in de loop der jaren ontstaan om goederenstromen te controleren.

Hoewel de houthandelaar zucht onder de inspanningen om administratief alles in kaart te brengen en kloppend te maken, is iedereen zich er wel van bewust dat we zorgvuldig moeten omgaan met onze natuur. De bekende keurmerken hebben inmiddels de consument ook bereikt en de gemiddelde consument weet ook waar het voor staat. We zijn dus goed bezig met z’n allen, zo lijkt het.

Het percentage gecertificeerd hout, dus niet illegaal verkregen, dat Nederland binnenkomt is al jarenlang groeiende. Er zijn zeker partijen hout binnengekomen waarvan de herkomst onduidelijk is en dan kun je je afvragen of het wel in de haak is. Het is goed dat er streng wordt gecontroleerd door diverse instanties en dat er sancties volgen als men zich bezighoudt met illegale praktijken. De politiek en Brussel hebben het er maar druk mee om al die regels die men bedenkt te implementeren, uit te voeren en te handhaven. Voor diverse houtsoorten gelden dezelfde regels, ongeacht de herkomst ervan. Naast de EUTR die zich richt op het tegengaan van illegale houtkap komt nu ook de EUDR die dieper gaat en traceerbaarheid vereist met geo-locatie en een openbaar due dilligence statement om aan te tonen dat producten niet uit ontboste gebieden komen. Naast hout geldt deze wet ook voor soja, koffi e, en palmolie. Zou hiermee dan ook PEFC en FSC tot het verleden gaan behoren? De EUDR gaat veel verder dan de EUTR en zo ook de complexiteit. Van elke stam die gekapt wordt moet men kunnen aantonen waar en wanneer deze gekapt is. In goed beheerde bosarelen in Scandinavië is dit redelijk goed in kaart te brengen en verwacht men geen problemen. Immers, hier is decennialang aangetoond dat ze het bos goed beheren en dat voor elke boom die wordt gekapt er meerdere voor terugkomen. Hier maakt de branche zich dan ook geen zorgen en hoopt men dat men gevrijwaard wordt van de EUDR. Er wordt vanuit Scandinavië met belangstelling gekeken naar Brussel nu bekend is geworden dat de deadline van 31-12-2025 waarschijnlijk niet gehaald wordt. De regelgeving zoals die in Brussel is bedacht, blijkt toch lastig in te voeren en stuit op de nodige problemen in de praktijk. Een klein maar belangrijk onderdeel hiervan is de automatisering en de verschillende systemen die met elkaar moeten samenwerken. Al met al het zoveelste uitstel waarbij men zich kan afvragen of het zo langzamerhand de geloofwaardigheid van de EUDR niet schaadt, en dat hij uiteindelijk ter ziele gaat.’

Deze bijdrage is afkomstig van een wisselende groep vaklieden uit de houtsector)