Hoe vaak wordt het woord ‘sorry’ gebruikt en in welke situaties? Feitelijk is het alleen van toepassing bij interactie tussen personen. Zoals ‘Sorry, ik ben het vergeten’. Nu hoeft dit geen probleem te zijn, maar als het betrekking heeft op een gebeurtenis met grote gevolgen, wordt het volgens mij een ander verhaal.

Door: Joop Raadschelders

Dit geldt ook voor ‘Sorry, niet aan gedacht’, of ‘niet gezien’. Maar zodra het over kennis of vaardigheden gaat, wordt het ingewikkelder. ‘Sorry, daar had ik geen verstand van’ of ‘Sorry, dat wist ik niet’ is toch van een andere dimensie. Feitelijk heb je je bemoeid met zaken waar je geen verstand van hebt of waar je niets mee te maken hebt. Dan is de eerste reactie ‘Waar bemoei je je dan mee’ of ‘Hou je erbuiten’. Dit is voor constructeurs erg lastig. Niemand wil toegeven dat zijn of haar kennis ontoereikend is om de voorliggende problemen op te lossen. Een bekende uitspraak is dat 80 procent van de problemen zijn op te lossen met 20 procent van de kennis. Maar om die andere 20 procent op te lossen heb je meer kennis en ervaring nodig en soms ook de moed om te erkennen dat dit te veel gevraagd is. Onlangs las ik een rapport van de Onderzoeksraad voor de Veiligheid over een schadegeval. Alle commissieleden werden bij naam genoemd en ook alle deskundigen die achteraf geraadpleegd zijn. Maar de personen die de beslissingen namen die tot de schade leidden, daarvan wordt angstvallig vermeden om de namen te noemen. Dit heeft te maken met de privacywetgeving. Alleen de namen van de organisaties waar ze werken/werkten staan in het rapport. Dan wil ik graag weten of deze mensen zichzelf de vraag stellen: ‘Waarom heb ik die beslissing genomen die dit  resultaat tot gevolg had?’ Dus feitelijk ‘Sorry, ik had dit niet moeten doen’. We hebben in Nederland een constructeursregister. Hierin worden alleen de personen ingeschreven die aantoonbaar over voldoende vakkennis en ervaring beschikken. Maar ook zij zijn niet feilloos of kunnen een slechte dag hebben. Feitelijk moeten we erkennen dat we allemaal fouten kunnen maken. Maar een fout toegeven is voor veel mensen heel moeilijk. We willen niet geconfronteerd worden met onze tekortkomingen. Zouden we er wat meer voor open staan, hoe moeilijk ook, dan zouden we veel van elkaar kunnen leren. Dan is het niet nodig om in het zweet wakker te worden omdat je je realiseert dat je een fout hebt gemaakt of iets over het hoofd hebt gezien.’

Deze bijdrage is afkomstig van een wisselende groep vaklieden uit de houtsector)