De plannen van Robbert Jan Dekker met zijn 12 megabatterijen in Vianen zijn niet zo uitgepakt als de ondernemer voor ogen had. Hij schrijft er nu 1,3 miljoen euro op af.

Bij Dekker in Vianen werden in 2023 12 megabatterijen geplaatst die de ondernemer liet aansluiten op de 45.000 zonnepanelen die op de daken van de opslag- en productiehallen liggen. Dekker was al ruim zeven jaar met het plan bezig, maar destijds was de aanschafprijs van de batterijen nog veel te hoog. ‘Toen de energiecrisis begon, heb ik de knoop doorgehakt en de batterijen aangeschaft. We kunnen 6 megawatt opslaan. Wij gebruiken zelf overigens maar 21 procent van de energie die we opwekken.’

In totaal investeerde Dekker 6 miljoen euro, in aanschaf van batterijen, maar ook in bekabeling en het plaatsen van trafo’s. De houthandelaar hoopte op den duur zijn investering terug te verdienen met de handel in de energie.

Lees ook:

12 mega-batterijen voor Dekker Hout (juli 2023)

Waarom liep het anders?

Als eerste had realisatie van de batterijen behoorlijk wat voeten in de aarde. Zo had Dekker eigenlijk acht jaar geleden al het idee om batterijen te plaatsen, maar waren ze destijds nog veel te duur. Pas toen ze rond 2021 goedkoper werden, besloot hij deze aan te schaffen, want ‘alles wat we doen staat immers in het teken van duurzaamheid.’

Hoewel hij een van de eerste ondernemers in Nederland met een batterij was, wachtte hij – vindt hij nu – alsnog te lang met de aanschaf. ‘We hadden de batterijen besteld, maar het duurde een heel jaar voordat ze in Nederland geleverd werden.’ Door de oorlog in Oekraïne in 2022 steeg de energieprijs in Nederland fors, maar daar kon Dekker nog geen gebruik van maken.

Het tweede probleem was het plaatsen van de batterijen en de afhankelijkheid daarbij van je netbeheerder. ‘Die wilde geen transformator plaatsen en geen kabels aanleggen. De netbeheerder had de handen al vol aan netcongestie in de buurt, werd mij verteld. Maar als je het goed bekijkt, dan zouden wij met al onze extra capaciteit juist een enorme oplossing kunnen zijn.’

Vergunningen en transformators

‘Echt alles wat tegen kon zitten, zat tegen’, zegt de houthandelaar. ‘Het Waterschap vertraagde het proces met allerlei vergunningen die we moesten aanvragen en daarnaast liep het project door eikenprocessierups twee maanden vertraging op. Dus toen hebben we gezegd: we doen het zelf wel. We hebben transformators gekocht en alle kabels gelegd. Mede daardoor duurde het twee jaar voordat de batterijen werden geplaatst.’

Daarnaast kon het plan om in stroom te gaan handelen niet worden uitgevoerd, vertelt hij aan De Ondernemer. Dit door veranderingen in landelijk en Europees beleid. ‘Netcongestie is er door een tekort aan stroomkabels. Het uitbreiden van het stroomnet wil de overheid deels betalen met het verhogen van de transportkosten van stroom. Maar batterijen zijn juist rendabel als je ze meerdere keren per dag oplaadt en ontlaadt met jouw opgewekte stroom. Dat doe je door die stroomkabels te gebruiken. Maar dit transport werd veel duurder dan vooraf berekend. Dus door die keuze van de overheid om deze kosten vooral niet zelf te betalen, maar te verhalen bij ondernemers, maakt dat de batterijen veel minder winstgevend zijn.

Daarnaast trad Nederland afgelopen jaar toe tot het zogeheten PICASSO-platform. Om stroomstoringen te voorkomen moeten de vraag en aanbod naar stroom zoveel mogelijk in balans zijn. Door de toetreding tot het Europese platform kunnen verschillende Europese landen stroom met elkaar uitwisselen om het net in balans te houden. ‘Dat is een logische gedachte, maar niet als je met je batterijen juist wil profiteren van de onbalans op het stroomnet en zo juist denkt te verdienen aan het verschil in vraag en aanbod.’

Opties om te verdienen

Het geleden verlies maakt Dekker niet minder scherp als ondernemer en hij blijft positief en wil alsnog wat geld verdienen met zijn investering. Hij is er van overtuigd dat zijn batterijen het netcongestieprobleem van Vianen kunnen oplossen. ‘We zijn met de netbeheerder in gesprek over hoe wij daar een duidelijkere rol in kunnen gaan spelen. Ook kijken we naar de mogelijkheden voor de aanleg van een groot laadplein waar vrachtwagens en bussen elektrisch kunnen laden. Uiteindelijk gaat al het vervoer toch elektrisch rijden. De vrachtwagens die wij nieuw kopen, zijn natuurlijk ook elektrisch.’