Geloof je er echt in? Die vraag stel ik wel eens aan de accountmanagers (voorheen vertegenwoordigers) die langskomen en hun biobased producten de hemel in prijzen. Kans is aanwezig dat diezelfde persoon vroeger pir-panelen verkocht, maar ala.
Door: Foppe Land
Ik heb enige scepsis bij vertegenwoordigers die van het ene op het andere moment een soort biobased levensovertuiging aanhangen. De polyurethaan panelen die ze voorheen aan de man brachten noemden ze ‘duurzame producten’. Ze gaan wel lang mee, maar het productieproces vergt aandacht vanwege het gebruik van fossiele brandstoffen. Vandaar mijn scepsis en dus ook mijn vraag: geloof je er echt in?
Het resultaat: Vragende ogen en wat geschuifel op de stoel, het gesprek gaat door met een wedervraag: Hoe bedoelt u, geloof ik er echt in? Nou, eigenlijk is het een heel simpele vraag: ben je echt overtuigd van het feit dat we moeder aarde niet verder uit moeten putten en daar waar mogelijk met natuurlijke producten moeten werken? Sta je er privé ook zo in? Dus wil je het echt? Na enig nadenken komt het antwoord: Ja. Zowel privé als zakelijk zijn ze erg bewust en duurzaam bezig.
We zien momenteel prachtige initiatieven op het gebied van biobased bouwen. Lokale bedrijven die samen nadenken over mogelijkheden, om terug te gaan naar de lokale basisgrondstoffen. Wat biedt de omgeving, wat biedt de natuur ons eigenlijk. Vlas en hennep zijn producten met legio mogelijkheden. Maar ook de lisdodde (de sigarenplant met de prachtig Friese naam de Tuorrebout) wordt tegenwoordig weer als isolatie gebruikt. Maar deze plant heeft veel meer mogelijkheden. Het is een waterzuiveraar, de bladeren werden gebruikt om gaten in het dak van een plaggenhut te dichten. Maar de plant diende ook als voedsel. De lisdodde werd verwerkt in soep en er werd thee van getrokken. Wellicht door de armoe een noodzakelijk kwaad. Als kinderen staken we de pluim in brand en hadden we een rokende stinksigaar. Recentelijk werden we benaderd door een campingeigenaar die vroeg of we het vlas van zijn buurman ook konden verwerken. Superleuke initiatieven. Terug naar de basis, wat biedt de omgeving ons?
Terug naar het gesprek met de vertegenwoordiger. Ik stel hem een volgende, moeilijke vraag. Je draagt geen klompen, waarom niet? Wederom een vragend gezicht. Wanneer je echt overtuigd bent dat we biobased moeten wonen en leven dan loop je toch op klompen? Kijk eens naar het cv van de klomp. Lokaal product, honderd procent dampopen, vochtregulerend, comfortabel, warm in de winter, koel in de zomer (ter info: nooit zweetvoeten) volledig afbreekbaar, cradle-to-cradle en naderhand te upcyclen als bloempot aan de schuur. Biobased in optima forma want hij groeit misschien wel naast je huis. De klomp heeft nul komma nul verpakkingsmateriaal nodig. Alleen een touwtje dat de linker met de rechter klomp verbindt. En dat touwtje is dan weer een stukje vlas of hennep. Geen schoeisel te bedenken met een betere LCA-waarde en last but not least: de klomp is goedgekeurd als veiligheidsschoen.
Dus zijn we met zijn allen echt overtuigd dat het anders moet? Dan ruilen we onze Ali-express nep leren stappers in voor een honderd procent biobased Nederlands product: de klomp.
(Deze bijdrage is afkomstig van een wisselende groep vaklieden uit de houtsector)
