Onlangs was ik aanwezig op een bijeenkomst voor constructeurs. Men komt daar altijd wel bekenden tegen. Het gesprek begint dan vaak over de gezondheid, de familie en soms het werk.
Door: Joop Raadschelders
Toevallig was net daarvoor de hellingbaan van de parkeergarage in Nieuwegein bezweken. Uiteraard komt in het gesprek dit onderwerp aan de orde. Ik vroeg mijn collega: ‘Heb je gehoord van dit voorval? Het was onlangs nog op TV.’
Nu moest hij even nadenken voordat het hem weer voor de geest kwam. ‘Ja’ gaf hij toe, ‘het zag er nogal rampzalig uit. Je vraagt je af, hoe is dit mogelijk. Zou het een constructiefout zijn? Bouw- en Woningtoezicht hebben toch ook gecontroleerd?’.
Blijkbaar had hij de tv-beelden niet goed bekeken. Daarom vroeg ik ‘Heb je de betonnen brokstukken gezien?’. ‘Nou eigenlijk niet goed.’ was zijn antwoord. ‘Het leek alsof er kanaalplaten en betonbrokken op één hoop lagen. Daarbovenop een zwaar hoekstaal. In het commentaar op tv vermelde men dat de hellingbaan was opgebouwd uit kanaalplaten met een druklaag en dat het geheel werd gedragen door een hoekstaal. Dit profiel was bevestigd aan stalen kolommen.’
Kanaalplaatvoer in dwarsrichting
Mijn collega moest even nadenken. ‘Dus de kanaalplaatvloer overspande in dwarsrichting en had een gewapende druklaag voor het spreiden van de belasting door de voertuigen. Dit werkt toch niet? Elke kanaalplaat moet toch in staat zijn de wiellasten te dragen?’.
Daar had hij toch wel een punt. Als je de stijfheden in beschouwing neemt en twijfelt aan de aanhechting van de druklaag aan de kanaalplaat dan is dit wel een dingetje. ‘Maar,’ ging hij verder, ‘hoe was dan het hoekstaal verbonden aan de kolommen? Dat is toch een lastige verbinding, zeker met de torsie. Je zou toch verwachten dat het hoekstaal aan een torsiestijf profiel is bevestigd.’
We kwamen er niet uit. ‘Ik hoop voor de constructeur dat hij/zij toch enige notie heeft gehad over het dwarskrachtcentrum van een hoekstaal’ riposteerde ik. Na nog wat opmerkingen over andere calamiteiten, zoals het kraanongeluk in Alphen aan de Rijn en de parkeergarage in Eindhoven, zijn we aangesloten aan de rij voor het buffet. Toch loop je nog wat na te denken. Zou zoiets ook bij mij kunnen gebeuren? Geen idee. Zou in de constructieve houtbouw dit kunnen gebeuren? Ik moet er niet aan denken. Maar ja, ‘Waar gehakt wordt, vallen spaanders’. Je weet maar nooit.
(Deze bijdrage is afkomstig van een wisselende groep vaklieden uit de houtsector)
