Maar liefst 38 jaar was Ad Wesselink (68) actief binnen de branchevereniging die we nu kennen als VVNH, de Vereniging Van Nederlandse Houtondernemingen. De meeste jaren was hij betrokken bij de sectie hardhout. Elf jaar was hij lid van het hoofdbestuur en de laatste drie jaar hanteerde hij tevens de voorzittershamer. In november vorig jaar droeg hij deze over aan Hein Gooskens (45). Wat blijft hem het meest bij en waarom zijn bestuursrollen en de promotie van hout zo belangrijk?
Ad Wesselink gaat nog niet volledig op zijn lauweren rusten. Al brak in het voorjaar van 2023 wel zijn pensioen aan bij werkgever Wijma in Kampen. De verenigingsman blijft voorlopig aan als president van de ETTF, de European Timber Trade Federation en blijft ook zakelijk nog een beetje actief. ‘Ik hoef me niet te vervelen. Ik kijk met veel voldoening terug op mijn tijd bij de VVNH en bedank iedereen voor het vertrouwen in mij.’
Hein Gooskens
‘Het stokje draag ik met veel plezier over aan Hein. Een jonge ondernemer die volop meedraait in de praktijk. Dat soort actieve leden heeft een vereniging als de onze echt nodig. Ik raad iedereen een bestuursrol aan. Je steekt veel op van de andere leden, deelt kennis over en weer en het is zeker ook goed voor je contacten. Ik denk echter dat velen het belang van een bestuursfunctie voor je eigen functioneren en voor het bedrijf waar je voor werkt onderschatten.’
Zelf werd Wesselink in 1986 naar voren geschoven voor een rol in de hardhoutsectie van de Nederlandse Houtbond door zijn toenmalige werkgever. ‘Ik stond er toen zelf ook niet om te springen,’ bekent hij. Wesselink ontpopte zich echter tot een echte verenigingsman en kreeg actieve rollen bij UCBD (voorganger van de ETTF) en bijvoorbeeld bij ITTO, NEN aangelegenheden et cetera. Zijn aanvoerdersrol binnen de VVNH leverde hem ook bestuurstaken op bij Centrum Hout en bij BouwtoeleveringNL. ‘Overal zitten mensen met veel kennis en kunde. Dat delen met elkaar is enorm waardevol. Ik heb daarbij ook vrienden gemaakt in de staal- en betonsector. Het is goed om over de schutting te kijken hoe anderen branches het doen.’
Bellen voor 9 gulpen per minuut
Wesselink zag de internationale handel en de rol van de belangenorganisaties veranderen. ‘Denk alleen al aan het telefoonverkeer. Dat was een dure aangelegenheid en vormde een belangrijke post op de begroting; bellen naar Japan kostte iets van 9 gulden per minuut, naar Amerika en Afrika 3,50 per minuut. Internet en mobieltjes kenden we nog niet. Het UCBD, waarin Europese hardhouthandelaren waren verenigd, voerde onderhandelingen met alle grote reders over de tarieven voor de zeevracht naar Europa. Dat kun je je nu niet meer voorstellen.
Er is ontzettend veel veranderd én ook verbeterd. Ik heb FSC en PEFC zien ontstaan, langzame ontwikkelingen rondom FLEGT et cetera. En in beginsel zijn de EUTR en nu de EUDR goed voor betere bescherming van de bossen en het beheer daarvan. Maar ik denk dat de administratieve lasten, ook verder in de keten, en de moeilijke bewijslast die boven het hoofd hangt van de kleine producent en ondernemer een lastige is. Wij hebben op Europees niveau lang gepleit om, net zoals bij de EUTR, alleen de producent in de EU en de importerende partij van buiten Europa de DDS te laten doen, maar dat is vooralsnog niet gelukt.’
In de landen van herkomst kunnen volgens Wesselink de gevolgen van de EUDR voor de kleine producenten, willekeurig waar en willekeurig welk product, heel lastig zijn. ‘Ik denk dat zij het erg moeilijk krijgen. Bij een recent forum van de ATIBT (International Tropical Timber Technical Association) in Antwerpen zijn daar ook echte zorgen over uitgesproken door de Afrikaanse landen. Agroforestry is daar in ontwikkeling en biedt kansen. De EUDR maakt export van hout of cacao echter ingewikkeld. Is het dan einde export naar Europa? Dan stopt ook de geldstroom voor bijvoorbeeld een klein schooltje. Dit is slechts één voorbeeldje. Zo zullen er velen zijn, maar time will tell’.
Wesselink gelooft in de houtbouwrevolutie en denkt dat de houtbranche in Nederland daar ook van kan profiteren. ‘Ook al hebben we zelf nauwelijks eigen hout, in tegenstelling tot landen als Frankrijk en Duitsland. Nederland kan groot zijn in de handel, bewerkingen en de techniek en dus in het ontzorgen van de bouw.’ Daarop voortbordurend vind hij het belangrijk om houtpromotie stevig te blijven ondersteunen. ‘Serieuze promotie en dus ook serieus geld is hard nodig want de sectoren staal, kunststof en beton zijn super groot en sterk.’
Houthandel als wedstrijd
Op de vraag hoe Wesselink zichzelf omschrijft als bestuurder, komt na een korte overpeinzing het volgende antwoord: ‘Ik ben een gematigd en rustig mens. Houd niet van ruzie en ben zelden boos op anderen. Zo zat ik ook altijd in het zakendoen. Er waren in het verleden meningsverschillen met de milieubeweging. Het was de tijd van “Kappen met Kappen”. Een ieder denkt anders over bepaalde zaken. Dat kan en mag ook, maar dat betekent niet dat je niet samen tot een werkbaar compromis kunt komen. Je moet altijd met elkaar blijven communiceren. Soms ontstaat er een stevig meningsverschil of zelfs een ruzie. Met een klant, een concurrent of met een bestuurlijke of zakelijke relatie. Dan ben ik er voor om op neutraal terrein een bak koffie te drinken. Voor mij een cappuccino. Of ergens een vorkje te prikken en dan alles uitpraten. Klinkt simpel, maar dat werkt het beste. Als je dat niet doet, kunnen kleine onenigheden heel groot worden. En dat kan lastig zijn, zakelijk, maar ook in een bestuurlijke rol.’
De sportieve houthandelaar beschouwt veel dingen in het leven als een wedstrijd. Zo kijkt hij ook naar de zakelijke wereld. ‘Heb je zelf goed gespeeld? Was je goed voorbereid? Heb je er alles aan gedaan? Dan is het niet erg om te “verliezen”, of iets niet voor elkaar te krijgen. Natuurlijk baal je er evengoed wel van, maar als je concurrent werk zoekt of cash nodig heeft, of nog erger, niet kan rekenen, moet je dat verlies gewoon nemen. Je kunt nu eenmaal niet alles winnen in het leven.’ Wesselink speelde op jonge leeftijd op hoog niveau volleybal en speelt nu nog tennis.
Reizen naar Japan en Amerika
‘Misschien dat ik daarom alles bekijk als een wedstrijd? Van al mijn rollen, in het bedrijfsleven, bij de VVNH én in de sport, heb ik veel geleerd. Door deze ervaringen heb ik veel mensen leren kennen. Sommigen zijn vrienden geworden. Dat is ook wel echt één van de leukste dingen binnen de VVNH en alle zakelijke rollen die ik heb mogen vervullen. Vroeger was ik ook erg veel op reis, bijvoorbeeld naar Japan en Amerika. De relaties met mensen die je opbouwt zijn heel waardevol. Dichtbij en ver weg. Zakelijk had ik veel aan dat netwerk. Je polst binnen dat netwerk even welk vlees je in de kuip hebt bij een nieuwe klant, Je kunt gebruik maken van andermans kennis bij internationale vraagstukken en ga zo maar door. Soms liepen zakelijke en bestuurlijke rollen ook door elkaar. Na reizen naar de ITTO-vergaderingen kwam ik regelmatig terug uit Japan met opdrachten voor Wijma. Dat was dan mooi meegenomen.’
Start bij Fetim Bekol
De zakenman, geboren in Ruurlo, vertrok na de middelbare school naar Fetim Bekol in Amsterdam. Hij had voor die tijd al een bijbaan in het hout bij neven van zijn vader. De route nadien was Groot Lemmer en Wijma in Kampen. ‘Ik ben rustig, ja. Maar ik word wél boos als iemand me besodemietert. Dat vergeet ik niet en een payback mogelijkheid komt er meestal ook wel,’ zegt Wesselink grijnzend. Hij erkent dat hij vroeger, toen hij jonger was, wel feller in de wedstrijd zat. ‘Tja, wijsheid komt met de jaren. Maar ik heb de houtwereld altijd ervaren als hulpvaardig. De handel is, zoals al gezegd, min of meer een wedstrijdje. Soms win je, soms verlies je. Maar als er echt stront aan de knikker is, helpt iedereen elkaar.’
Mijmerend over de mooie en interessante houtjaren, verheugt Wesselink zich op meer tijd met zijn vrouw, drie dochters en zeven kleinkinderen, met een achtste op komst. Om de geest scherp te houden blijft hij nog een beetje business doen links en rechts. ‘Mijn vrouw en ik zijn gezond, wonen fi jn in een buurtschap bij Ommen. Een enorme rijkdom die je meer en meer waardeert als je ziet hoe Nederland overal vastloopt’, zegt hij. Hoewel Wesselink zich dus voorneemt leuke dingen te gaan doen, maakt hij zich ook zorgen om wat er nu in de wereld gebeurd en de positie van Nederland, beter nog Europa, in dat speelveld. ‘Er is onwijs veel ellende. In oorlog en handel. Europa moet oppassen dat het geen groot wegdrijvend eiland wordt dat zich nog meer vervreemdt van de rest van de wereld. Wat de invloed van dit alles zal zijn op ons mooie houtvak? Het kan raar uitpakken.’
