Twee oud-politieagenten die een houthandel runnen alsof het een operatie is: strak gepland, alert en zonder poeha. Marc Spanjer (64) en Ryan Koster (53) bouwen al jaren aan hun bedrijf dat Marc begon in 1995 met de inkoop van meranti en merbau via zijn zwager in Indonesië. Drie kinderen van de compagnons, Tom, Nick en Rosalie, zijn in de loop der jaren ingestroomd waardoor de Haarlemse Houthandel verzekerd is van opvolging. ‘We hebben dit vanaf nul opgebouwd. Dan is het wel heel mooi dat het blijft bestaan.’
Twee agenten die nu een grote houthandel runnen?
‘Ja. Mooi verhaal hè!’, zegt Ryan Koster in de showroom in Haarlem. ‘We waren bij de politie al collega’s en het klikte goed tussen ons, ook al zijn we heel verschillend. Het begon zo: Marc heeft een Indische vrouw die als kind al naar Nederland kwam. Haar broer bleef op Sulawesi, kreeg er concessies en vroeg Marc om zijn hout hier te verhandelen. Eerst deed Marc dit naast zijn baan bij de politie, later bracht hij zijn uren terug naar het minimum van 18. Minder mocht destijds niet. Weer wat later kon hij zijn baan bij de politie opzeggen. Daarna haakte ik aan. We zeggen het nog wel eens gekscherend tegen elkaar: “Niet gek hè, agentje?”
Twee voormalige politieagenten die nu een houthandel draaien met bijna 10.000 vierkante meter aan opslag met een geheel eigen import. Zo gezegd klinkt het simpel, maar het ging echt niet vanzelf. We komen niet uit rijke families. Wat je hier ziet hebben we eigenhandig opgebouwd. Er zit helemaal geen vreemd geld meer in. Marc en ik kunnen goed met elkaar samenwerken; privé zien we elkaar echter niet. We maken werkdagen van negen uur samen, dat is meer dan in een huwelijk. Maar juist daardoor werkt het. Zakelijk is zakelijk. Natuurlijk hebben we wel eens een meningsverschil, daar praten we dan over. En tot nu toe is dat altijd goed gekomen. Ik denk dat we elkaar goed aanvullen. Marc is heel rustig en heel geduldig, ook met klanten. Ik ben strenger en rechtlijniger. En doe dan juist een stapje terug.’
(klik op de foto voor een vergroting, tekst gaat verder onder de beelden)
Welke producten zijn het belangrijkst voor jullie?
‘Hardhout is veruit onze grootste omzetmaker. Naast de bekende hardhoutsoorten meranti, merbau, kapur en keruing uit Indonesië en Maleisië is daar inmiddels ook angelim vermelho uit Brazilië aan toegevoegd. Daarnaast doen we heel veel in gegronde glaslatten, ABC-profielen voor kozijnen, houten vloeren en ook eiken, douglas en vurenhout. We importeren alles zelf, gewoon bij de bron, behalve plaatmateriaal. Dat hebben we wel, maar kopen we bij collega’s in Nederland.
Eigenlijk is inkoop topsport. Soms moet je onwijs veel moeite doen om ergens binnen te komen. Zeker Indonesië is echt een land van ‘gunnen’. Op Sumatra heb ik er jaren over gedaan om bij een bepaalde fabriek aan tafel te belanden. Altijd zeiden ze: “we zitten vol”. Totdat je er wél staat omdat je volgehouden hebt. We willen kwaliteit en doen daar geen concessies aan. Als wij een glaslat inkopen, willen wij een goede lat. Niet de goedkoopste.’
En aan wie leveren jullie?
‘We leveren aan aannemers, groot en klein, timmerfabrieken, interieurbouwers, hoveniers en collega-groothandels. Ja, ook die kloppen bij ons aan. Dat is toch mooi, dat ze bij ons hun steunaankopen doen? We zitten niet in het laagste segment en weten waarvoor hier het licht moet branden. Marge is leidend. Geen volume om het volume. Zeker nu de nieuwe generatie toegetreden is, is het belangrijk om je marges goed in de gaten te houden.’
Wat heb je aan een politieverleden in de houthandel?
‘Toch best veel. Bij de politie leer je discipline, plannen, alert zijn en dat continu zonder te verslappen. Marc werkte er 27 jaar, ik 11. De opleiding en ervaring blijkt nog elke dag nuttig. Je mensenkennis komt goed van pas bij klantcontact, maar ook in de handel. De hiërarchie hebben we bewust achter ons gelaten. De lijntjes zijn hier heel kort, we staan zelf in onze werkkleding op de vloer en verrichten alle veelvoorkomende werkzaamheden. Mits we natuurlijk niet op reis zijn.
Verder werken we als nuchtere mensen. Pragmatisch. Een compleet ERP-systeem hebben we niet, we werken hier met software van Visma en ons voorraadbeheer zit in Excel. Nick heeft dat helemaal uitgebouwd. Als hier een vrachtwagen weggaat, wordt de voorraad automatisch bijgewerkt. Alle hout is gelabeld met leverancier, container, batch. Als straks uiteindelijk de EUDR wordt ingevoerd, kunnen wij alle gevraagde data overleggen.’
(klik op de foto voor een vergroting, tekst gaat verder onder de beelden)
Waar zien jullie groei voor de Haarlemse Houthandel?
‘In verdere professionalisering en specialisatie. De nieuwe generatie brengt energie en specifieke kennis mee. Wij waren gestopt met de verkoop aan particulieren, maar zij hebben dat – natuurlijk in overleg – weer opgestart middels een webshop. Tom, Nick en Rosalie beslissen mee. Aandelen heeft nu alleen Tom nog. Dat ze het leuk vinden wat wij hebben neergezet, daar ben ik het meest trots op. Ze studeerden rechten, psychologie, bestuurskunde.
Logisch zou zijn dat ze iets anders zouden gaan doen. Maar ze kiezen toch voor hout. Dat zegt genoeg. Rosalie en Tom zijn net terug van een trip naar Frankrijk waar ze zagerijen hebben bezocht. Ik zie nu dat de eerste orders eiken en douglas al gemaakt zijn. Dan overheerst bij ons trots. Niet op de omzet, maar op de continuïteit. Dat we dit hebben neergezet. Dat de voorraad betaald is. Dat er geld op de bank staat. Dat is geen vanzelfsprekendheid. Dat onze kinderen dat vol vertrouwen willen voortzetten, doet ons goed.’
Zijn er ook bedreigingen?
‘Voor ons is dat ruimte. We hebben onze opslag nu over meerdere locaties verspreid. Niet ideaal, maar hier in de Waarderpolder zal het heel lastig worden om één grote en toch betaalbare locatie te vinden. Recent moesten we weer een hal uit en gelukkig konden we in de buurt een nieuwe ruimte vinden in het voormalige magazijn van de Sligro. Ik denk dat onze kinderen op den duur naar opslag buiten Haarlem moeten.
Het is misschien flauw om te zeggen maar ook de overheid werkt niet aan een gezond ondernemersklimaat. Denk alleen al aan de netcongestie, steeds maar nieuwe regels, zero-emissiezones en de vrachtwagenheffing. We moeten over naar elektrisch vervoer, maar de juiste infrastructuur is er niet. Met een zwaar accupakket kun je bij wijze van spreken nog één pak glaslatten meenemen. We rijden zelf al wel elektrische auto’s, hebben ledverlichting, stoken op resthout. Dus we reduceren waar we kunnen. Maar het moet wel werkbaar blijven voor de Haarlemse Houthandel.’
Lees ook:
Witzand: geautomatiseerd plaatbewerkingscentrum
De oogst van keruing in Maleisië (met video)
Gooskens Helmond: groot in metselprofielen
Houtwereld Praktijkdag: 1 oktober 2026 bij Lambert van den Bosch
